Roestvast staal kan ook roesten! Roestvast staal ontleent zijn roestvastheid aan de aanwezigheid van een  oxidefilm aan het oppervlak, die door een passiveerbehandeling in optimale vorm kan worden verkregen.  Het in het staal aanwezige chroom (minimaal 10,5%) vormt dan met zuurstof de chroomoxide huid. Maar er zijn honderden typen RVS. Bovendien kunnen bewerkingen - zoals bijvoorbeeld lassen - van grote invloed zijn op de uiteindelijke duurzaamheid. Er zijn speciale laskwaliteiten in toevoegmaterialen voor RVS, bijvoorbeeld de L-typen die een extra laag koolstofgehalte hebben. Erg bekend zijn 304L en 316L. Gebruikt men echter de gewone type 304 of 316, dan kan interkristallijne corrosie optreden.  De oorzaak van interkristallijne corrosie is dat de samenstelling en/of structuur van de legering langs korrelgrenzen anders is dan in de rest van het metaal. In een zone naast de lasnaad, waar temperaturen van rond 500 graden Celsius hebben geheerst, verbindt de koolstof zich met chroom uit het staal tot chroomcarbidekristallen. De kristallen vormen bij voorkeur kiemen op de korrelgrenzen (daar is de meeste ruimte en energetisch is de vorming van kristalkiemen daar het gemakkelijkst) en deze kiemen groeien uit tot grotere chroomcarbidekristallen. Daarbij wordt koolstof, dat zich gemakkelijk verplaatst, aan de gehele matrix onttrokken, maar chroom, dat zich trager verplaatst, komt alleen van de korrelgrenzen. Daardoor ontstaat een chroomarme zone langs de kristalgrenzen. Het roestvaste staal verliest daar zijn corrosieweerstand en langs de kristalgrenzen wordt het metaal aangetast. Oppervlakte behandelingen spelen een grote rol bij de verbetering van eigenschappen. In een onderzoek van het Nederlands Instituut voor Lastechniek wordt geconcludeerd: "In praktische termen is de corrosiebestendigheid na beitsen vrijwel gelijk aan die van het ongelaste materiaal". (voor u gelezen in oppervlakte techniek van "Vraag en Aanbod" d.d. 14-09-2001)